AS WAS ZE MIEN VRAAUW Poem by Jan Glas

Ik trof heur haalf bevroren aan.
De haile winter haar ze op de gaanzen wacht.
Ik nam heur ien hoes as was ze mien vraauw.

Binnenshoes dee ze plestik puten
om heur vieze voutjes.
‘Ach, dat huft toch toch hailemoal nait,' zee ik.
Ruzzelnd laip ze noar koelkaast.
Ik ging mien ber verschonen.

‘Waistoe aiglieks wel
dastoe aan de hemel ontsnapt bis?'
Joa, dat wis ze wel.

Boven ston ik nog even
veur t sloapkoamerroam.

t Wodder ien viever, zag ik,
was vis worden.