ନମସ୍ତେ
ନିରାଶ ବସି
ଲୁହ ଝରାଅ ନା
ତାଳିମାରି ଉଠିଆସ
ପରାସ୍ତ ସ୍ୱୀକାର କରି
ଆଉ କେବେ ବି
ନ ଆସିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ
ଫେରିଯିବ କିଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୂଢ କରୋନା।
ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ
ଆମ ଗଛ ଯେମିତି
ବଢିବାର ଅଛି, ବଢିବ।
ଆକାଶରେ ଆମ ତାରା
ଆଖିମିଟକା ମାରୁଥିବ
ପୂର୍ବପରି ସଦା।
ଆମ ଜୀବନ ଆମର
ଆମ ସ୍ନେହଶ୍ରଦ୍ଧା ଆମର
ଯାହା କରିବାର ଅଛି
ଅବଶ୍ୟ କରିବା ଆମେ ଇ।
ଭୟର କୌଣସି କାରଣ ନାଇଁ
ପୃଥିବୀଯାକ ଆମେ ବୁଲିବା ଖେଳିବା
ହସରେ ରସରେ ଆନନ୍ଦରେ
ମାନବିକତାର ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ।
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem