ΣΧΙΣΙΜΟ Poem by Cristina Ali Farah

Στην ομάδα των γυναικών
Είμαι από μάνα ευρωπαία
αυτό με ξεχωρίζει

Μια έφηβη ευλύγιστη
Στην άμμο, ανάμεσα στις συνομήλικες
πέφτω κάτω σε σπαγγάτ
Πρόσεχε, θα σχιστείς
Θα στάξεις αίμα
Εέμπ

Δεν θα βρω άντρα
Δεν είμαι αγνή, κλειστή, όμορφη
Αυτά τα μικρά κρεμασμένα χείλη
είναι άσχημα
Ααντό

Ιντίλ, τόσο περήφανη
στο κέντρο όλων
Πόδια ακίνητα
ένα λουλούδι στο εφήβαιο
ένα φαρδύ φόρεμα

Θα με πάρουν ποτέ κι εμένα οι άνεμοι;
Νοσηρές ανάσες που ανακατεύουν τα σπλάχνα
Θα διεισδύσουν στις σκέψεις μου;
Έντομα θα μου πάρουν το μυαλό;
Ένα σημάδι στο σώμα
θα με αχρηστέψει;

Πλενόμαστε μαζί με τις άλλες γυναίκες
Παιδιά μου είναι τα παιδιά τους
Θέλω να κρατήσω όλα τα κομμάτια μαζί
Να φορέσω το φόρεμα μαζί τους
Χωρίς αυτές, γριές και έφηβες,
Σακατεμένες και όμορφες, λευκές και μαύρες,
εγώ δεν υπάρχω
Είμαι γυναίκα μόνο όσο υπάρχουν αυτές.


Εέμπ: Ντροπή (σομαλικά).
Ααντό: Στα σομαλικά αυτός ο όρος έχει διάφορες ερμηνείες. Δηλώνει ουσιαστικά ένα έθιμο, μια παράδοση, αλλά και έναν χαρακτήρα ή συμπεριφορά και, τέλος, την
περίοδο, το αίμα της περιόδου.