ΚΟΚΚΙΝΟ Poem by Cristina Ali Farah

Αφρισμένη αυγή, μας ξάφνιασες θολωμένους και μόνους,
καθώς προχωρούσαμε για πάντα.
Εγώ, πάνω στο βρώμικο φορτηγό μ' ένα δέμα πολύτιμο στην αγκαλιά.
Κοίταζα έκπληκτη τα στηριγμένα στους ώμους τουφέκια.
Αντάρτες συνόδευαν τον αποχαιρετισμό μας. Και η άμμος σκέπαζε τα πάντα.
Ανάμεσα στους ολισθηρούς αμμόλοφους, σκόρπιες καλύβες.
Έβγαιναν κλαίγοντας τα παιδιά και οι γυναίκες άπλωναν το χέρι.
Στάσου.
Αυτό είναι το τελευταίο αντίο.
Η αγωνία δεν έχει εισβάλει ακόμη στα πρόσωπά τους.
Αναγνωρίζω τη μυρωδιά της.
Παρατηρώ τώρα ότι τα χείλη μου είναι αλμυρά.
Μα ο ουρανός είναι διαυγής, καθαρός, γαλανός.
Το σκάω απ' τον θάνατο και τον παίρνω μαζί μου.
Αν δεν ήταν και το γαλήνιο πρόσωπο των παιδιών.
Μακριά διαγράφεται ο Ωκεανός.
Και βλέπω, σιδερένιο και βαρύ, ένα γκρίζο πολεμικό πλοίο.
Ένας αντάρτης σηκώνει στον αέρα την κόκκινη κάπα του, o άλλος αρπάζει τις δύο άκρες.
Κυματίζει πάνω κάτω σαν ψάρι, η κόκκινη κάπα.
Και σηκώνεται, απ' το γκρίζο πολεμικό πλοίο, μια ατσάλινη λιβελούλα.
Ο πατέρας μου λέει: «Το ελικόπτερο φτάνει σε λίγο, τρέχα!»
Μα τα πόδια μου κινούνται με δυσκολία.
Πριν λίγες ώρες ένα τρυφερό παλλόμενο πλάσμα αναδύθηκε απ' την κοιλιά μου.
Τώρα σφίγγω στο στήθος το πολύτιμο δέμα.
Η λιβελούλα σηκώνεται. Ο πατέρας μου χειρονομεί μανιωδώς.
Μα δεν ακούω τη φωνή του. Και γυρίζω.
Βλέπω τον αντάρτη με την κόκκινη κάπα.
Είναι πολύ νέος, όπως κι εγώ. Ίσως δεκαοχτώ χρονών.
Και κρύβει το στέρνο του με την κόκκινη κάπα.
Χαμογελάει.
«Τώρα θα γυρίσει να πάρει κι εσένα» μου λέει.
«Κι εσύ; Δε θα 'ρθεις;»
Το κεφάλι του λικνίζεται. Όπως η κόκκινη κάπα.
Κουβαλάει το τουφέκι στον ώμο. Μα το χαμόγελό του είναι αθώο, ειλικρινές, άδολο.
Μες στη λιβελούλα πια, περιτριγυρισμένη από ατσάλινους τοίχους, παρατηρώ για
τελευταία φορά.
Και βλέπω έναν μακρύ κλοιό ανταρτών να περικυκλώνει την παραλία.
Μετά μια κόκκινη κάπα στο κέντρο.
Που κυματίζει, ανεμίζει, ξεδιπλώνεται.

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αγγελική Πηλίγκου & Βαλέρια Πολύζου
Τεφλόν, τχ. 11, 2014