[ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΙΩΝΟΥΝ…] Poem by Cristina Ali Farah

είναι καρποί που δεν λιώνουν
τα λόγια σου, κόμποι στον λαιμό
που παρατείνουν τσακωμούς και διαφωνίες

Αφού διασχίσεις τη θάλασσα, θα βρεις μόνο
μπισκότα και φρούτα
εκεί όπου ορθωνόταν ο οβελίσκος σου

Θα μαζεύω λουλούδια από αφρό στην ακτή
λευκά και άκαμπτα σαν οστά και τείχη
Φρόντισε να μη μου φέρουν το σώμα σου διαμελισμένο
περιτετμημένο μονόλιθο, κεφάλι θώρακα κνήμη

μένει μόνο μια πληγή, ανοιχτή στο τσιμέντο
χαραγμένη και σβησμένη απέναντι απ' τις αποικίες
η ταφόπλακα στο αμπάρι, η άγρια θάλασσα

Μετάφραση από τα ιταλικά: Αγγελική Πηλίγκου & Βαλέρια Πολύζου
Τεφλόν, τχ. 11, 2014