DEZE ZACHTE WITTE PAGINA Poem by Runa Svetlikova

We lezen cerebrale lichtvervuiling, straatverlichting
op een volle wereld, fotonen springen van dit zwart op wit

botsen met de donkere kant het duurt niet meer dan 150 milliseconden
om een woord (welk woord? - dit woord: woord)

te lezen. Elke lijn van elke letter past perfect in de cortex, betekenis
wordt in ons brein gebrand - maar poëzie doet niets gebeuren

zei iemand die wist dat hij loog nog voor dit gedicht
op scan slim verbonden hersendelen deed oplichten.

Zelfs analoog zijn wij binair: nu de grote verhalen werden doodverklaard
wint al het kleins aan waarde. Ook dit gedicht is een biologisch incident

met mogelijk verstrekkende gevolgen. We verlegden onze banen
maar zijn geen stap dichter. Woorden blijven tellen

in contracten, wetten en grenzen op alledaags papier wordt er
ordinair gestorven bij gebrek aan de juiste stempel. Alleen poëzie
doet gelukkig niets gebeuren.