DIANA Poem by Jan Glas

Veur Erik H.
Ik heb n vraauw.
Ze jagt. Zai is de joager.
Ze jakkert n peerd kepot deur n koppeg laand.
n Laand dat nait vergeten wil.

Gespannen as bogen
stonnen koal op de akkers de reeën.
As zai van hoes is verzin ik verhoalen.
Zai huft mie niks te vertellen.

Is t duuster en zai is nog nait thoes
din luuster ik noar de naacht en wacht.
Houveul mannen wachten
ien de naacht.

Tegen mörgen kròpt ze op mie en wil ze
heur bruierke. Zai ròkt noar bloud.

Ik streel heur rug.
Heur strelen is vergeten.