Albert Rodenbach


Die Beke - Poem by Albert Rodenbach

O Beke die door het bloeiende veld
so wild gejaegd immer henen snelt,
waeromme toch nooit ene stonde gerust?
En stilt di geen moedheid, hoe stilt di geen lust
bi 't sien deser groene lachende wei
met bonte bloemekens allerlei?
- O jongeling, twi van den raed dien gi riedt.
Ik bid u en spreek van der weide mi niet.
Ik minde die weide waer henen ik kwam
waneer ik voor de eerste mael richting nam
gesproten van uut de rots haren schoot
en bli van te levene voorwaerts schoot.
't Was meie, 't was uchten, de sonne die schong,
de lucht was so blau en het vogelken song,
't was leven en lust wat men hoorde ende sag,
die wei was so schoon en so soet hare lach.
Si riep mi en bood mi haer jeugdige gras
tot bedde, en ik kwam, en hoe lievelik was
mi de dagdat die lachende weide mi riep
en dat ik te midden de bloemekens sliep
des avonds waneer in den hemele swom
de maen met heur pinklenden sterrendrom.
Och nimmer verlaet hi myn rustloos gedacht,
die swigende navond, die schingende nacht,
die stilte, die ruste, het windeken dat
bi wilen deed lisplen het trillende blad;
en dan al met eens de nachtegael sang;
en die nacht van geluk soo haestig vergang.
O die droom, o die droom, die betooverde droom!
Des anderdags lag er veel slyk op myn soom.
Maer de wei was so lieflik betinteld met dau,
de bloemekens loechen, de hemel was blau,
de vogelen sangen en pralende kwam
de sonne geresen in 't oosten vol vlam,
en 'k was nog gelukkig, maer 't mengde in myn lust
ik en weet niet wat angst, dat ik was ongerust.
Het docht mi ik voelde myn krachten vergaen
en soude in die weide versinken saên,
en, siende hoe 'k dieper en dieper versonk,
so bevond ik helaes! dat die weide mi dronk.
O twi! dese lachende trouwlose had
mi bedrogen en dronk onversadig haer sat,
al wist si dat ik ervan sterven sou.
Dat was deser lachende weide trou!
En ik dan liet wanhopig menigen tyd
mi drinken door haer, maer het stom verwyt
en verstond si niet, en si dronk en loech voort.
En ik lag daer machtloos en bina vermoord.
En si loech. Maer op sekeren dag uit den schoot
der rots ene borlende bronne sproot.
en kwikte mi weêr, en ik woedend en blind
sprong op, en ik boorde enen weg, en geswind
so stormde ik bruschend aldoor de wei.
En si geen het minste teeken en dei
van droefheid of deernis: si liet mi gaen.
En sedert so vliede ik hier sonder staen,
en ruste noch lust heeft myn drift ooit gestild,
en s'heeten de beke woestig en wild,
en wanen se sonder liefde, en toch,
o jongeling, jongeling, ik minne se nog,
die lachende bloeiende trouwlose wei
alwaer ik bedrogen te slapen mi lei.
Si heeft mi reeds lange vergeten, en leeft
met de bronnen die si bedrogen heeft.
Want menige bronne nog herwaerts schoot
en vand er, bedrogen, die achlike dood.
Gedurig herinnert mi alles de vreugd
en den liefliken droom miner eerste jeugd,
en hoe ik ontwiek uut dien lustigen droom,
en daerom so woestig en wild is myn stroom.


Comments about Die Beke by Albert Rodenbach

There is no comment submitted by members..



Read this poem in other languages

This poem has not been translated into any other language yet.

I would like to translate this poem »

word flags

What do you think this poem is about?



Poem Submitted: Wednesday, August 8, 2012

Poem Edited: Wednesday, August 8, 2012


[Report Error]