दुःखको ढोकामा Poem by Don Subba

दुःखका गोली चल्छन्,
भोलिका सपना ढल्छन्
निर्दयी यो भाग्यले,
दुःखको ढोकामा धकेल्छ

मृत्यु पनि साथीझैँ,
रगतको प्याला बोकी
रोजगारी चिर्छ गोलीले,
आशा चिर्छ छातीभित्रै

छर्राले नाता चुँडाउँछ,
धुवाँले सास रोकाउँछ
घाइते माया रुन्छ,
टुटेको सपना कराउँछ

दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन,
दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन
नाजुक मन, नहार है,
जसरी भए पनि अघि बढ है

दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन,
दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन
कोही रित्तिन्छ, कोही रगत बगाउँछ,
तैपनि उठ्छौँ—अझै बाँकी छ

कमजोर मन काँपिरहन्छ,
पीडा बोकी हाँसिरहन्छ
कोही आँसु लुकाउँछ,
कोही मुस्कानमा छोप्छ

कोही शब्दमा पोखिन्छ,
कोही मौनतामै रोकिन्छ
पीडाबाट कोही बच्दैन,
तैपनि पाइला रोकिन्न

घुँडामा धूलो लागे पनि,
आँखामा थकान भए पनि
आफ्नो नाम नछोडी,
हिँडिरहन्छौँ बाटोमा

छर्राले नाता चुँडाउँछ,
धुवाँले सास रोकाउँछ
घाइते माया रुन्छ,
टुटेको सपना कराउँछ

जब रातले घाउ गन्छ,
पुरानो पीडा फेरि बल्छ
यी काँपेका हात समाऊ,
सँगै त्यो बाटो काटौँ

भोलि खरानीझैँ आए पनि,
बाँच्ने एउटा कारण खोजौँ
बाटोले केही नदिए पनि,
आफ्ना पाइला छोडेर जाऔँ

दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन,
दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन
नाजुक मन, नहार है,
जसरी भए पनि अघि बढ है

दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन,
दुःखको ढोकामा धकेल्छ जीवन
कोही रित्तिन्छ, कोही रगत बगाउँछ,
तैपनि उठ्छौँ—अझै बाँकी छ