Dood Poem by Kioko Kimmiko

Geschreven in een eeuwen oud papier in duisternis en zelf eer staat men hier.
Verwezen door zijn ouden vier staat men hier nu aan de pier.
Verscholden door zijn eigen zwier staat men nu hier.
Denkend aan zijn leven hier zijn ouden vier en zijn eigen zwier versmolten tot één.
Verhoudend springt hij in de pier met een zwier van zijn vier.
Komend tot eigen besef zegt hij vergeet me nie.
Zwemmend naar zijn eigen paleis zegt ik zweer het ik was da nie.
Staand in zijn eigen paleis denkt hij ik zie u nie.
Veracht en duister komen vrij zonder ons er bij.
Denkend aan zijne pier zegt hij ik ben er bij.