Geloof Poem by Kioko Kimmiko

Geloven doet men niet uit eigen wil maar is gedwongen door zijne ziel en verbonden door zijne kracht van de geest.
Maar verloren door het hoofd vol duizelheid en uitgespuugd.
Door zijne vijand en verwezen door zijne vriend die wetenschap zijn gewezen.
En gebroken door de ander die niet meer geloven kan dankzij zijne brave wil.
Verdriet verteerd door gelijkheid en verbonden door onverschil verwekelijkt door verontwaardigheid in geest en ziel.
En verzwegen van ongelijkheid in verziek.
Beademd door geen en veen vertrokken uit versteen.
Latend door zon en adem verscheen men boven dag en dauw.
In zijne oostelijke hoek bedekt door duister en verkleurd door oudheid zijne maker en verwezen door zijne omgeving.
Zijne vriend de dood nam hem naar zijn schroot verdorven door duister en bloot.
Verdween men in zijne schoot en verdween men bij avond dauw.
Verdwenen door ongeloog en vereerd door zijne dood.
Bekeken door den hoek van de nacht verzwegen door veracht.
Behouden van zijne macht ontstaat bij zwarte nacht.
Verzwegen door zachtelijke macht en verwezen door veracht is men overlevende die dagelijkse nacht