HET Poem by Wilma Stockenström

Soek haarself, blaak nog nie.
Nuwe voue in haar liggaam
laat haar voller stap. ‘nie meer so
breek almal, breek my hart, ek,
bitter blom, is oop, ek het.
Stap, die arms voor die buik
wat van het vier keer geswel het,
niks volledigs, popvolmaaks kon baar.

Soek haarself in winkelvensterpoppe'
uitskoppende liefdingetjies altyd net so,
altyd so viets, so het-bewus,
het 'n liggaam al het 'n versierder
tydelik 'n ledemaat uitgewring.
Het aandag nogtans van hom en haar.
Soek en sien haarself verbyskuif.
Ou pop. Het beweging. Het en is.
En as sy nóú sou verstil tot pop?