سوشيانت Poem by Maryam Hooleh

سوشيانت

رهايي آخرين طعمه ي تلخي بود
که در اميدهاي ابلهانه مان نامگذاري کرده بوديم
در مثلث ِ وجود
انديشه و اميد کودکان ِ ديوانه اي بودند
که با سر به هوا ضربه مي زدند
با مشت بر زمان فرو مي افتادند
و تنها بازي بزرگ شان
تنفس مصنوعي به ساعت هاي مچي شان بود!

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success