Mijn Vriendin, De Beuk Poem by Xander Hendriks

Kijk haar daar nu staan,
Naar de hemel reikend met haar lange armen en haar hoge kruin,
Uniek en krachtig voel ik haar warmte,
Fijn en zacht voelt haar stam door het opgegroeide mos,
Fleur me op mijn lieve beuk,
Elke keer als ik je zie, je voel, je knuffel groei ik namelijk weer,
Laat me nooit meer alleen,
Blijf voor altijd in mijn leven
Om zo op sombere dagen,
Of juist op de meest euforische dagen
Mij bij te staan en mijn knuffels te ontvangen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

My girlfriend, the beech

Look at her now,
Going to heaven with her long arms and her tall crest,
Unique and powerful I feel her warmth,
Fine and soft feels her stem through the grown moss,
Fleur me on my sweet beech,
Every time I see you, you feel, your hug is growing again,
Never let me alone again
Stay forever in my life
If so on gloomy days,
Or just on the most euphoric days
To assist me and to receive my hugs.