MONTPELLIER Comments

De zinderende stad;
onder de bomenschaduw
ritselend het plataneblad

dat door de plotselinge
koele wind is opgeschrikt -
dan zijn zij stil opnieuw

en rond mijn enkels hebben
enkele zich neergeschikt.
Het is zo weids, zo luw

zo ongelijk aan het schuw
gehucht, waar ik in mijn
gedachten opgesloten zat

door het nabije
en definieerbare
van elk gerucht; maar hier

in de vrije ruimte
van een stad met ver en
onophoudelijk verkeer

dat in zijn eigen stroom zich dempt
en al het andere geluid
egaliseert, kan ik mijn denken

als een kudde laten
gaan en laten weiden
op de draagwijdte, de adem

van het steedse, terwijl ik zelf
verstrooid ze hoedend aan
de esplanade zit

opgaande in dit kalme grote
mijn voeten staande toch
in blad van de plataan.
...
Read full text