ONEETBAAR Poem by Gerrit Kouwenaar

Dit is terwijl men elders is, geen oog
heeft dit gezien of het is dicht



men zweeft boven de boomgaard zonder veren
men weegt een geest, wat moet de uil nu eten



tijd kort het zicht, stortkoker zonder bodem
honger ontzegt een woord dat niets betekent



de bomen staan geleegd onder hun nesten, geen ei
breekt meer bederf uit, uit smeltovens



komt nog wat adem, het oneetbaar zilver
verteert het licht, bij wijze van nog spreken -