Oorlogskind Poem by Xander Hendriks

Huilend
Afgrijselijk
Angstig
Levensgevaarlijk

Heel even is het stil
Een stilte waarbij je elkaar kunt horen ademen
Ten onrechte zijn we betrokken

Komt er ooit nog een einde
Integer kijk ik naar mijn kind
Niemand kijkt zo bang als zij
Donkere kringen omringen haar vochtige ogen

Uitgeblust van het vluchten
Intens verdrietig van het leed dat onder haar ogen is gekomen
Troosteloos, bibberend tegen mij aangedrukt

Door het geschreeuw heen op straat, horen we de inslagen
Elke seconde lijkt een uur te duren

Op ieder moment kan het hier ook gebeuren
Onzeker of we het zullen overleven
Realiseer ik me dat de kans daarop zeer nihil is
Laten we onze oogleden sluiten
Onze handen op ons hart leggend nemen we afscheid en…
Gaan we heen…
! ! ! !

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Warchild

Crying
Afgrijselijk
Anxious
Life-threatening

It's quiet for a while
A silence where you can hear each other breathe
We are wrongly involved

Will there ever be an end
Integer I look at my child
Nobody looks as scared as she is
Dark circles surround her moist eyes

Blown out of the flights
Intense sadness of the suffering that came under her eyes
Desperately pushed against me

Through the shouting on the street, we hear the wefts
Every second seems to take an hour

At any moment, it can happen here too
Uncertain whether we will survive
I realize that the chance is very nil
Let's close our eyelids
We put our hands on our heart and say goodbye to...
Are we going
! ! ! !