Απαλλοτρίωση Poem by pic ture

Απαλλοτρίωση

Και έτσι άνθιζε,
μέσα από χαρμοσύνες και οδύνη.

Την ημέρα με τον ήλιο, έδινε και έδινε,
την νύχτα ξεκουραζόταν στο σκοτάδι,
στην ηρεμία..

Παράξενα μα τόσο φυσικά όλα.
Όλα ποια;

Ο κύκλος που αρχίζει αναπόφευκτα θα τελειώσει!

Κάποτε οι άνθρωποι μαδούσαν μαργαρίτες πλέον μαδούν ο ένας στον άλλον.

Θα έχουν άραγε τα λουλούδια άρωμα για πάντα;

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success