Και έτσι άνθιζε,
μέσα από χαρμοσύνες και οδύνη.
Την ημέρα με τον ήλιο, έδινε και έδινε,
την νύχτα ξεκουραζόταν στο σκοτάδι,
στην ηρεμία..
Παράξενα μα τόσο φυσικά όλα.
Όλα ποια;
Ο κύκλος που αρχίζει αναπόφευκτα θα τελειώσει!
Κάποτε οι άνθρωποι μαδούσαν μαργαρίτες πλέον μαδούν ο ένας στον άλλον.
Θα έχουν άραγε τα λουλούδια άρωμα για πάντα;
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem