Αποδέξου Με Σε Προστακτική Poem by pic ture

Έτσι κάπως στεκόμουν άπγραγος,

κοιτώντας τους να μιλούν αυτούς τους περίεργους ήχους,

να κινούν τα χέρια τους πέρα δώθε και τα πρόσωπα τους να φτιάχνουν σχήματα και γραμμές.

Δεν ήμουν ανήμπορος, μην μπερδευτείς, απλά μου φαίνονταν ακαταλλαβίστικοι αυτοί οι ήχοι.

Ήθελα να τους παρατηρήσω, πώς κινούνται, πώς μιλούν και γιατί.

Η ανάγκη για αποδοχή είναι τόσο μεγάλη, την βλέπω να ξεχειλίζει από κάθε πόρο τους και έχει μια μυρωδιά περίεργη, ένα συνδιασμό όξινου, γλυκού και πικρού μαζί.

Αργότερα θα φύγω,

όχι τώρα,

τώρα θέλω να κάτσω να κοιτάξω λίγο ακόμα, σαν να βλέπω θέατρο!