Των Εποχών Ο Κύκλος Poem by pic ture

Σκοτεινιάζει ο ουρανός

Ένας αέρας βορινός αρχίζει και χτυπάει το παραθυρά μου.

Ήμουν προετοιμασμένη για αυτό;

Το ήξερα πως έρχεται ο χειμώνας.

Είδα τα φύλλα σου να πέφτουν, τον κορμό σου να μαραίνετε..
Σε κοιτούσα καθώς σιγά-σιγά η αποσύνθεση σε κατακτούσε.

Την πόρτα μου δεν την κλείδωσα,
άφησα τον αέρα να μπει μέσα, να παρασύρει στο διάβα του τα ανοιξιάτικα λουλούδια που μαζί είχαμε συλλέξει.

Ακόμα φυσάει, χιόνισε.
Κάνει κρύο και η αποσύνθεση σε κατέκτησε

Στο κύκλο των εποχών κάθομαι, παρατηρώ, και σιγά-σιγά παραδίδομαι στη φθορά, αναπόφευκτα μα όχι με φόβο.

Μάζεψα τα ανοιξιάτικα λουλούδια μας από το πάτωμα, τα κράτησα στα χέρια μου, τα μυρίζω, και σε θυμάμαι.

Και αν χάθηκαν τα φύλλα σου και πέθανε ο κορμός σου οι ρίζες σου μέσα μου είναι πιο δυνατές, τα λουλούδια στα χέρια μου μυρίζουν ακόμα.

Ήσουν ένα όπως όλα τα άλλα, μα για μένα μοναδικό όπως το καθένα από εκείνα τα άλλα, για κάποιον άλλον.