PRINS KALF Comments

Wij waren prinsjes, - zei ‘pastoor', -
omdat wij door de hemel waren uitverkoren.
Steels keek ik rond in de klas
naar wie er verder verkoren was,
en vond zijn stelling nogal sterk.
Wel geloofde ik, dat ik een prinsje was:
de Prinses wuifde koninklijk als Zij mij zag,
telkens als ik kwam van de kerk,
en schonk mij Haar Royaalste Lach.
Ik ben uitverkoren, dacht ik half, -
al doopte haar moeder mij eens ‘'t Kalf'.

Mijn moeder zag in het zoontje
dat dagelijks, vóór dag en dauw, ook bij regen,
ter kerke ging, 'n heilig boontje.
Ze wist niet dat ik rillend, dauw en zegen
eerst op de weg terug ontving,
waardoor de zon opging,
waardoor ik werd gezalfd; -
en bekroond en gezalfd en gewijd,
schreed op cumulus-wolken onder de zon
in een geur van Limacol en heiligheid.

Toen ik al was verdronken,
verhuisde Zij, en vervallen van de troon
viel ik terug in het plebs van kornuiten.
Met moeite ging ik nu nog uit en
alleen als 't moest naar de kerk, met pijn.
Mijn vader zei: ‘Hij ruikt z'n stinke.'

Maar niemand zag dat de onttroonde prins, -
zijn leven lang het manke kalf, - pijn-
lijk op één gedachte enkel voort zou hinken.
...
Read full text