RÜZGÂRA DAIR HER ŞEY Poem by Makoto Ooka

Yağmurun ardından dolanıyorum ormanda,
ağaçların, küçük su birikintilerinin arasında.
Gök kuşağıyla çiftleşiyor kuşlar,
sesleri bembeyaz delip geçiyor gökyüzünü.
Taşlara lavman yapıyor ırmak
Hazla titriyor, titriyor
taşların büzüğü acıyla ve aşkla.
Dalgalanan rüzgâr baş aşağı edince güneşi
Tarlaları basıyor ışık taşkınları
ve ansızın kalkıyor gözdeki perde,
fısıldıyor kulağıma rüzgâr:
"Işıktan fışkıran şu derman olsaydı bende
gösterirdim sana
bir adımda dağlar aşmayı."
Sen ey! sevgili rüzgâr, tatlı, aptal
sen ey! sadakatsiz sevgili