ନୀଳ ଆଲୋକର ଛାୟା Poem by Susanta Pattnayak

ରାତିର ଅନ୍ଧକାର, ନିରବରେ
ଝରକା ପାଖେ ମାଡ଼ିହୋଇ ଶୋଇଛି,
ତଥାପି ଘର ଭିତର ପୂରା ଅନ୍ଧାର ନୁହେଁ —
ଏକ ହାଲୁକା ନୀଳ ଆଲୋକ
ପର୍ଦ୍ଦା ଭିତରୁ ନିଃଶ୍ବାସ ନେଉଛି।

ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡ଼ିକ ଅବିରତ ଚାଲୁଛି
ଆଲୋକର ନଦୀରେ;
ହଜାର ହଜାର ଶବ୍ଦ
ମାଇଲ ମାଇଲ ଦୂରକୁ ଭାସି ଯାଉଛି,
ତଥାପି ଘର ଭିତରେ ଘୋର ନୀରବତା।

ଏକ ବାଳକ ବାପା ପାଖେ
କାନ୍ଧ ସହ କାନ୍ଧ ଲଗାଇ ଝୁଙ୍କି ବସିଛି —
ଦୁହେଁ ଅତି ନିକଟରେ,
ତଥାପି ବହୁ ଦୂରରେ;
ଏକା ଏକା ଭାସୁଛନ୍ତି
ଅଲଗା ଅଲଗା ସମୁଦ୍ରରେ।

ବାହାରେ ପବନ ଗଛମାନଙ୍କୁ ଲୋଟେଇ ଧରୁଛି,
ଯେମିତି ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛନ୍ତି।

ହୋଇପାରେ ଆସନ୍ତାକାଲି
ଏହି ଯନ୍ତ୍ରମୟ ଜଗତରେ
କେହି ଥରେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇବ,
ଏକ ଆରକ କୁ ଚାହିଁବ —
ଏକ ମାନବୀୟ ସ୍ପର୍ଶ
ନୀଳ ନୀରବ ଆଲୋକକୁ ଉଷ୍ମତା ଦେବ।

ସୁଶାନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ