Uyan Poem by Deniz Saritop

Uyan

Benimle beraber göksular yürüyor.
Güneşin çatal kıvılcımı Nisan,
Mayıs'a mekik dokuyor.
Ölülerin yeraltı uykusu, toprağın her zerresinde
Yeniden yaşam buluyor.
...
Uyan,
Uyan,
Uyan,
Zihninde hâlâ ilkel çağların
Aşılmaz derin uykusu...


...ve evet, aklını bulan, yalnızlaştı;
çünkü akılsızlık, sürünün bir parçası olmaktır.
Düşüncelerde uzayıp giden
Gerçeğin ayak izi fikirler,
Kim bilir yarın kime rehberlik edecek?
Aklını bulan duyumsadı;
Duyumsadı ve utancından başını yerden göğe
Bir daha kaldıramadı.

Deniz Sarıtop