VANITAS Poem by Micha Hamel

Blije volwassenen en kerngezond krimpende grootouders zwaaien
anderen uit. Het vliegtuigraampje kadert een stuk landschap, Europa
is verkaveld te zien. Snel zie ik haar wilgen vol ezels, vulpennen,
fagotten en rijzweepjes kleiner worden. In bomvolle voertuigen
worden ongedurige varkens Good morning sir vervoerd. Ondersteund
hun geoliede aftocht tot grondstof. Ham or cheese? Zure schuimwijnen
maken misselijke boeren in quota. Very well sir. Alstublieft. Please
please me is ons Engelse thema van vandaag. There you are.

Werelderfgoed, dat is behalve allerlei de bilspleet
van de stratenmaker op het kiekje van de toerist. De hele
santenkraam behoort mij toe, want ook ik ben voor eeuwig
tijdelijk verkrijgbaar, zoals uw maaksels mij toevallen na uw dood.

Terwijl we stampvoetend op de schedels dansen van huisdieren,
pestlijders en kerkgangers, elkaar bestokend met betere ideeën
over hoe te zijn, wat te versmaden of wie te treiteren met onze
geleende denkbeelden ik ga hier geen hele boeken citeren
stijgen mijn gedachten in lege bubbels
van iets naar niets

mijn verzameling kevers, libellen en vlinders die ik
met hobbylijm in schriften plakte, de geur van witte enveloppen
waar we met een takje de homp van een hondendrol in wipten, vervolgens
portoloos naar klasgenoten postten, de gezichten van bejaarden die hun
tuinstoelen in de bomen vonden, vier taxi's zes boeketten diezelfde middag
nog een bruidstaart lieten komen voor de bevriende overburen. Iemands kat
die we naar ons trapveldje lokten met vis en jonasten in een onuitpisbaar fik

en scheer ik zonder een spoor van
wroeging solitair en terdege nuffig over deze kinderachtig verknipte provincies
terwijl ik mij erop toeleg mijn gedachten op te poetsen tot ze soeverein blinken
als de titaniumkleurige straalmotoren van mijn kloteverlate lijnvlucht waarvan
de buik over een goed half uur voornamelijk alpenweiden, smeltende gletsjers
en afgeragde berghellingen gaat weerkaatsen.

Leerzaam, als dierbaars vernietigd wordt. Onbezwaard lanceer ik derhalve mijn
schoon gepoogde werken zonder verlet of wee richting andere wereld aangezien
ik mij van de loffelijke plicht iets belangwekkends te verrichten ontslagen acht.

En trouwens, popkopbom Zon, dat uw middelste o ooit dooft gelooft toch niemand;
dat wij uw vervaarlijke groei overleven verhoeden toekomstige technieken, dan wel
de ruime percentages brandvertragers in ons bloed. Intussen houden we vakantie

op de laatste braakakkers van ons continent, ontsteken in woede bij de fotogeniekste
verkwanselingen in zoverre ze nabije species betreffen en kankeren avondenlang op
andermans kranke zelf om de eigen manieën, aberraties of depressies te verdoven.

Dagelijks leed verdwijnt in pillen die bedrukt zijn met tot logo's opgeblazen symbolen
die brisant brooddronken snoeven, of op zijn minst ietwat onbehoorlijk afstandelijk
doen tegen hun vroegere vrienden: de letters van het alfabet.

Maar om niet in mineur te eindigen geef ik - iedere studiereis heeft tenslotte inzicht
tot doel - in het voorbijgaan (en alvast vooruitblikkend op het vele malen spectaculairdere
voorbijgaan) - drie gortdroge adviezen voor de toekomst: staar navel, zuig stof, schiet kloot.

Of liever:
rijd spook: ons hemellichaam is de blauwgroene toverbal in
de mond van het vetzuchtige kind dat met koeienogen identiek aan de
mijne tijdens de veiligheidsinstructies momenteel door drie biggetjes
wordt gegijzeld op rij 28 - halverwege de economy class dus tja