VERKLAARDE NACHT Poem by Stefan Hertmans

Denkend aan het ene
doet een mens het andere;
hij kijkt de hemel in

en wandelt zich een leeftijd
bij elkaar, waarvan men zegt
dat hij niets voorstelt dan
onderwerping aan jezelf.

Aanspreekbaar zijn
de stenen en de weg,
het ruisen van de
naderbij gekomenen,

de valse roep van honden
en de hoge stem die zwijgt
voorbij je kleine einder,

jij die terugkwam
uit een verklaarde nacht,
mijn licht bezeten liefste,

die voor me zat en lachte
om de bloedvlek op het raam.