ଯେତେବେଳେ ପାରାଟିଏ Whenever A Pigeon Poem by Gajanan Mishra

ଯେତେବେଳେ ବି ଉଡେ ପାରାଟିଏ, ମତେ ଲାଗେ
ଯେମିତି ମୁଁ ଅଛି ତା ସାଥୀରେ।

ଯେତେବେଳେ ବି ଖସେ ପତ୍ରଟିଏ, ମତେ ଲାଗେ
ଯାଉଛି ଖସି ମୁଁ ସହଜ ଭାବରେ ସମୟର ଡାଳରୁ।

ଯେତେବେଳେ ବି ଥାଏଁ ମୁଁ ଦୁଃଖରେ, ମତେ ଲାଗେ
ପାରୁ ନି ବୁଝି ମୁଁ କିଆଁ ସରୁ ନି ରାତି,
ଆଉ ଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଖତେଇ କିଆଁ
ଦେଖାଇ ଦାନ୍ତ ଯାହା କିଚମିଟିଆ କୁହାଁ।

ଗୃହୀତ ନ ହେଲାବେଳେ କୌଣସି ପ୍ରାର୍ଥନା,
କି ସ୍ୱୀକାରି ନ ନେଲା ଯାଏ କୌଣସି ଦୋଷ,
ଧୂପଦୀପ ଫୁଲ ଚନ୍ଦନ ଜଣାଣ ବନ୍ଦନାର
ନାଇଁ କିଛି ମୂଲ୍ୟ।

ଯାଉଛି ମିଳି ମତେ ଯାହା ଯେତେ
ପାରୁ ନି କହି ଏସବୁରେ ଅଛି ମୋର ଅଧିକାର।

ଯାଉଛି ମିଳି ମିଳି ମତେ ଅନାୟାସରେ
ପାଣି ପବନ ଆଲୋକ ଆଉ ମୁଁ
ବଂଚିଛି ସେଥିରେ ଲସରପସର ହୋଇ ମାଟିରେ
କାଦୁଅରେ ଛେପରେ ପୂଜରେ ।

ଦୂର ଗାଁ ଆସିଛି ସ୍ୱପ୍ନରେ, ମତେ ଲାଗିଛି ସ୍ୱର୍ଗ।
ଅଛି ଯୋଉ ଘରେ, ଲାଗିଛି ଅଛି ଯେମିତି ମୁଁ ନର୍କରେ।

ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ବି ଦେଖେଁ ମୁଁ ତାରାଟିଏ, ମତେ ଲାଗେ
ମୁଁ ତାରାପରି ଦୂର ଦିଗବଳୟର ଝଲକଟିଏ,
ଆଉ ମତେ ଦେଖି ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଯିବ ସଭିଙ୍କ ଭିତରେ
ଅଶେଷ ପ୍ରତ୍ୟୟ, ଅଖଣ୍ଡ ବିଶ୍ୱାସ
ଆଉ ଭରସାର ଗାଏମୋଟ ଆକାଶ।