Zoiets als een eigen woestijn Poem by Hans Faverey

Zoiets als een eigen woestijn

Zoiets als een eigen woestijn:
daaruit bestaat de mens: eenparige
roos, op eenparige voet,

uitgeloogd: opdat hij terugtreedt

uit de droom in het licht dat hem
behelst; dat zich zonder hem
niet langer laat vallen op de huid
die hij thans aan moet.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success