Zonder ben je prooi van jezelf Poem by Henk van der Waal

zonder ben je prooi van jezelf, een vuist die zich samenknijpt om een bundeltje punaises, een verstoring van ritme, een verprutser van heden, een ladder zonder einde, een religie zonder contrapunt

zonder ben je niet bekommerd, zet verbittering zich vast in je blik, maakt mededogen plaats voor wraak, verzuimt de voorbijgang aanstreling te leggen op het vrije dat in je uitstaat

zonder verroest de eenvoud, laat de twijfel zijn vette vingers achter op de icoon die in je hoofd zwerft, verzaakt de liefde je een huis te geven, is je lichaam niet meer dan een vat vol prullen,

een hoop honger met een spierstelsel als omlijsting

wat als enig voordeel heeft dat het wachting wekt naar licht om het innerlijkste in je te stichten, naar hitte om het binnenste in je aan te wakkeren, naar aarde om het liefste in je te begraven -

wat zij kan als zij je wegtrekt uit het loeien van de bestaanbaarheid
wat zij kan als zij de stenen voor je opvangt die uit de hemel vallen
wat zij kan als zij naakt zont op het strand waar het sterven aanspoelt

wat zij kan als zij zijn kan


Uit de serie ‘Zo is zij'