Runa Svetlikova

We lezen cerebrale lichtvervuiling, straatverlichting
op een volle wereld, fotonen springen van dit zwart op wit

botsen met de donkere kant het duurt niet meer dan 150 milliseconden
om een woord (welk woord? - dit woord: woord)

te lezen. Elke lijn van elke letter past perfect in de cortex, betekenis
wordt in ons brein gebrand - maar poëzie doet niets gebeuren

zei iemand die wist dat hij loog nog voor dit gedicht
op scan slim verbonden hersendelen deed oplichten.

Zelfs analoog zijn wij binair: nu de grote verhalen werden doodverklaard
wint al het kleins aan waarde. Ook dit gedicht is een biologisch incident

met mogelijk verstrekkende gevolgen. We verlegden onze banen
maar zijn geen stap dichter. Woorden blijven tellen

in contracten, wetten en grenzen op alledaags papier wordt er
ordinair gestorven bij gebrek aan de juiste stempel. Alleen poëzie
doet gelukkig niets gebeuren.
...

We read cerebral light pollution, streetlights
on a world gone mad, with photons jumping from this black-on-white

colliding with the dark side it takes no longer than 150 milliseconds
to read a word (which word? - this word: word).

Every line of every letter fits every cortex perfectly, meaning is
burned into our brain - but poetry makes nothing happen

someone said who knew he was lying even before this poem
lit up smartly connected sections of the brain on scan.

Even analogue we're binary: now the epic stories were declared dead
all that's small gains meaning. This poem is also a biological incident

with possibly far-reaching consequences. We shifted our orbits
but haven't got any closer. Words continue to count

in contracts, laws, on borders, on everyday paper crude deaths
occur for want of the applicable stamp. But poetry
fortunately makes nothing happen.
...

er is niet meer nodig dan afstand om ons te zien zoals we zijn
het aangroeien en afsterven van tijdelijke structuren, licht
in het donker in het licht wij groeien in alle richtingen, een woeker

er is niet meer nodig dan afstand om ons te zien: levende fossielen
in steeds dezelfde banen die rekenen op enen en nullen omdat wij
niet tellen, niet snel genoeg om start van finish te onderscheiden

laat staan om thuis te komen. Roodkapje met de zevenmijlslaarzen
haast zich door onderzeese glasvezeldraad een oor in aan de andere kant
van de wereld. Een wolf, een grootmoe, een meisje en een jager

dansen samen een binaire chachacha. Ga van het pad schat
het vraagt niet meer dan afstand om ons te zien: een defecte cel
in een sterrenstelselhersenpan, een interstellaire boodschap van

parasitair lichtgevend mos, synapsen van glasvezel maar dan sneller
neuron aan / neuron uit, mens aan / mens uit
mensen als banaal signaal.
...

nothing further is needed than distance to see us the way we are
the increase and decease of temporary structures, light
in darkness in the light we grow in all directions, rampant

nothing further is needed than distance to see us: living fossils
perpetually in identical orbit describing ones and zeros, as we
don't count, not quick enough to distinguish between the start and finish

let alone to come home. Little Red Riding Hood in seven-league boots
dashes through the undersea optic fibre into an ear the other
side of the world. A wolf, a grandma, little girl and huntsman

dancing a binary cha-cha-cha together. Get off the path my love
all that is needed is distance to see us: a defective cell
in a cranial firmament, an interstellar message of

parasitic, luminous moss, glass fibre synapses but quicker still
neuron on / neuron off, human on / human off
people as a banal signal.
...

Blinde Vrouw gelooft te kunnen zien maar was liever
blind omdat ze vindt dat kijken brandt.

Blinde Vrouw volgt de evidente weg, drijft twee handen
voor zich uit om dreigende kansen te slopen.

's Nachts geeft ze elke toevalligheid een betekenis.
's Ochtends vergeet ze dat de betekenis door haar gegeven is.

Vrouw zingt goedkope liedjes en citeert dure filosofen
in een donker dat ze deelt met jou, een wij bij gebrek aan beter
levenslang in deze tijd, dit hoofd, dit lijf.
...

Blind Woman thinks she can see but had rather
be blind because she believes that looking burns.

Blind Woman takes the well-trodden path, flails both hands
ahead, to demolish impending chances.

By night she lends meaning to every coincidence.
By morning she forgets that she was the one to assign the meaning.

Woman sings naff songs and quotes posh philosophers
in a darkness that she shares with you, a we for want of better
in this time, this head, this body, for life.
...

Vliegangst is het scherpste protest tegen CO2: thuisblijven en
pissen in de pompbak, gedistilleerd drinken tegen waterschaarste
schepje rijst per dag. Kluizenaar met wilde haren wist het
stilzitten is de beste bescherming tegen pijn. Blijf binnen.

Isolatie is het beste antwoord op hitte, kou, geluidsoverlast en
information overload. Keuzeverlamming wordt lifestyle. Gelukkig is
een leven niet groter dan het blikveld van een oude kat die zich
oppervlakkig ademend steeds kleiner oprolt tot ze in zichzelf verdwijnt.

Kluizenaar vergist zich. Een lichaam kan niet niet bewegen
altijd pompt er iets in rond: verlangen, verlangen en lucht. Sterven is
stilstand is sterven maar zelfs na het zwijgen van de pompen
het verteren van de cellen het verkleuren van de huid

zelfs binnen het dode lijf is er geen stilstand: sterrenstof werd kind
werd kluizenaar wordt sterrenstof wordt opgevreten, meegedragen
laat los, waait steeds verder van de kern, maar waait, beweegt.
...

Sinds je spreekt en al mijn woorden naar me terugwerpt
kan ik niet anders dan bekennen dat wij niet meer zijn
dan een vage benadering van wat wij willen zijn.

En nu je leest en het laatste recht op onbevangenheid
kwijtspeelt hoor ik mijzelf voorzichtig suggereren
dat werkelijkheid een vloeibaar begrip is dat wij

in cirkelredeneringen wonen dat spreken baren is
dat woorden of kinderen geen goed of slecht maar eigen
leven leiden en dat ik mij misschien ook nu vergis.

Nu je ons dagelijks in vraag stelt kan ik niet anders
dan bekennen dat je gelijk hebt: dit baren is buitensporig
maar ik neem geen woord terug.
...

Since you've spoken and thrown my words back at me
all I can do is confess that we are no more
than a vague approximation of what we want to be.

And now you read and lose the final claim
to trustfulness I hear myself suggest with care
that reality's a fluid concept that we

inhabit circular arguments that to speak is to conceive
that words' nor children's lives are either right or wrong
but stand alone and that perhaps it's all just my mistake.

Since you question us each day I'm left no other option
than to surrender: your procreation's overdone
but that doesn't mean I'd take it back.
...