Arjen Duinker was born in Delft in 1956, studied psychology and philosophy, and continues to live and work in Delft. He has published a novel, Het Moeras (The Morass, 1992), and eleven volumes of poetry in The Netherlands.
Duinker made his debut as a poet in 1988 with the volume Rode oever (Red Shore). In 2001 he received the Jan Campert Prize for his volume De geschiedenis van een opsomming (The History of an Enumeration; 2000). His collection De Zon en de Wereld (The Sun and the World) won the 2005 VSB Poetry Prize, and has been published in English translation in Australia.
One wants, by the sea, the most beautiful things,
One wants, by the sea, the funniest things.
For the will, by the sea, is comparable
To nothing and completely naked.
...
I wonder
How long I must look before seeing an insect,
Whether my eyes can ever forget that boat.
One experiences riches and poverty by the sea, certainly,
...
I want the man who visits the depths of the seas,
I want the man who digs his nails into my belly…
The combination of water and air is terrifyingly still,
...
Alle hoeken zijn naakt.
Alle woorden zijn naakt.
In Córdoba is een hoek waar de mannen pissen
Als hun buik bol staat van het bier,
Kreunend van opluchting,
Met half open ogen.
Zo'n hoek heb je ook in Lissabon,
Zelfs de wind die over de Taag aankomt
Kan hem niet schoon krijgen.
Ik heb staan kijken,
Mij verbazend over de naaktheid van die hoek.
Vanaf een balkon werd geschreeuwd: ‘Wat zoek je?
Jongeman, die hoek is heel speciaal.
Elk jaar vijf doden! Kijk maar eens goed,
En ga naar huis.
Ga naar huis.'
De vrouw rochelde en spuugde flink.
En ik, terwijl ik maakte dat ik weg kwam,
Verwonderde mij over de naaktheid van die hoek.
...
En in de buik van de boot
Dwaalt het verhaal van een jonge vrouw
Die op een van de Canarische Eilanden
Een ongelukkige man leerde kennen,
Die leefde dankzij de uitvoer van zijn tomaten
En zijn tomaten in sombere liedjes bezong.
En de vrouw, ze leerde de liedjes om de man te plezieren,
En de vrouw, ze gaf zijn tomaten een plaats in haar leven…
Maar de man werd hier kwaad over en zei:
‘Ga terug naar je ouders, ga terug naar je straat,
Vind iemand anders die toeristen rondleidt,
Die tennisles geeft, die goed kan duiken
Of graag rondrijdt in een blinkende auto.
Bij mijn tomaten heb je niks te zoeken.'
En de jonge vrouw staat dagelijks te staren,
In de verte te staren, en zingt liedjes
Voor alle tomatenboten die ze niet ziet.
...