Ester Naomi Perquin

Ik kan hem zien, silhouet van
een man in zijn badkamerraam.
Hij blijft maar bezig bij dat licht

smeert hij zeep over zijn kaken
en snijdt dan met een mes
de wolf van zijn gezicht.
...

I can see him, silhouette of
a man in his bathroom window.
By that light he works on apace.

Rubs lather into his cheeks
and then with a razor
shaves the wolf from his face.
...

Overmaatse vogel door hoog in de lucht
gestoken borstels schoongeschrobd en
bovenop het dunne touw verstopt
waaraan hij deze vlucht moet hangen.

Samenspel door onbekende machten,
trucages van een verborgen overheid.
Die meisjes met rokjes en hoedjes?
Zwijgen verplicht. Of moeten geloven.

Eenmaal boven is de druk zo laag
dat elk besef ̶ hoe log, hoe zwaar,
hoe traag ̶ van zwaartekracht verdwijnt.
Wat niet weet, wat niet valt.

Maar wie betaalt de mannen die de wolken
langs de vleugels trekken?
Wie wast hun hemelsblauwe overalls?
...

Oversized bird scrubbed clean by bristles thrusting
high up into the air and
hidden atop the cable, spare,
from which it must suspend this flight.

Concert of unidentified powers,
ruses of clandestine government.
Those girls with their cute skirts and hats?
Silence on board. Or else face the music.

Once aloft, the pressure is so low
all sense - how clumsy, how heavy,
how slow - of gravity is lost.
What is unknown won't fall.

But who will pay the men whose job it is to pull
the clouds past the wings?
Who will wash their sky-blue overalls?
...

Vandaag gehoord hoe zij als kinderen
vaak al verlangden naar een stad,
langs een modderig pad torens bouwden
van wat aan erf of slootkant lag.

Niet één heeft toen aan grijs gedacht,
aan al te grauwe grootte waarin
wij sporen bijster raakten, muren
waarin geen hand nog uitzicht maakte.
Niemand perste strenge vouwen
in gevels van kantoorgebouwen.

Alles bestond nog uit water en zand.
Zo laag was het land dat dromen
hoog moesten reiken, zo leeg de horizon
̶ ze bleven kijken tot hun dag begon.
...

Heard today how even as children
they often longed for a town,
built towers along a muddy path
from what was strewn in yards, on ditch banks.

Not one had thought of grimy then,
of vastness all-too-grey in which
we lost tracks, walls
in which no hand yet cleared a view.
No one had yet pressed austere creases
into fronts of commercial leases.

All was still made of water and sand.
So low was the land that dreams
must reach high, the horizon had emptied away -
they stood and watched till the start of their day.
...

Wilt u rusten overdag en 's nachts een man gelukkig maken?
Voelt u zich neerslachtig bij het idee van lavendel?
Heeft u wel eens een hotel bedacht?

Haal door: ik ben geen vrouw / ik ben een domme vrouw.
Ik heb in de afgelopen jaren minimaal zes keer
spijt gehad. Aan mijn vingertoppen kleeft
bij voorkeur: bladgoud, verf, tomatensap.

U past in een koffer. Als u niet in een koffer past
hoe zou u uzelf dan omschrijven? Hoe lang
heeft u last van overgewicht? Hoe vaak?

Als u van een brug springt zult u toch proberen:
A) uzelf aan te wijzen op een kaart
B) steeds verder weg te drijven
C) halverwege om te keren

Stel, uw ziekte is een dier. Bij gezondheid telt de vraag
voor twee. Welk dier is uw ziekte bij voorkeur niet?
Let op: de slechte dagen dienen meegeteld.

Bent u banger voor de uitslag dan voorheen?
Schrijf op wie volgens u de vragen stelt.
...

Do you like to rest during the day and at night make a man happy?
Do you feel depressed at the sight of lavender?
Have you ever thought of a hotel?

Delete: I am not a woman/I am a stupid woman.
In recent years I have felt regret at least
six times. What tends stick to my fingertips
is: gold leaf, paint, tomato juice.

You fit into a suitcase. If you do not fit into a suitcase
how would you describe yourself? How long have you
had weight problems? How often?

If you jump off a bridge, will you still try:
A) to pinpoint yourself on a map
B) to drift further and further off
C) to turn back halfway

Suppose your illness were an animal. If you're healthy the question
counts double. What animal would you rather your illness were not?
N.B.: the bad days must be counted too.

Are you more frightened of the outcome than before?
State whose questions these are, according to you.
...

We hebben nu bijna alles geplukt. Naakte vogels liggen ons
blauw aan te glanzen, ook onder hun veren zijn ze nog kip.

Waren wij in staat van elkaar te eten dan smaakten wij
anders dan eerder, met kleren - jij en ik zijn wat we dragen
veel beter dan zij en wij zijn het al jaren zo goed
dat het ons zeer doet, dat naakte.

We kijken nog even naar wat er nu ligt - telkens opnieuw
zetten ze zich voor onze ogen in elkaar, al die knappe,
terzake doende botten, herkenbare resten, het hele
hebben en houden gekloven, steeds

blijft er iets over dat we zelf willen zijn: altijd
herkenbaar als één en hetzelfde gezicht
in almaar wisselende hoofden.
...

We've almost finished the plucking. Naked birds
lie gleaming at us, even under their feathers they're all chicken.

If we were able to eat each other we would taste
different than before, with clothes on - you and I are what we wear
much more fully than they are and have been so good at it for years
that it hurts us, nakedness.

We have a last look at what's lying there - again and again
they assemble themselves before our eyes, all those elegant,
relevant bones, recognisable remains, every scrap
they owned butchered, there's always

something left over that we want to be ourselves: always
recognisable as one and the same face
on ever-changing heads
...

Dus u heeft in het geheim geleefd, werd ondergronds
geboren, u bent nooit in beeld geweest.

Dus u woonde op plaatsen waar geen kijkers kwamen,
geen hond verlaten rondliep, neus dicht bij de grond,
u kwam nooit in verleiding iemand
duidelijk zichtbaar te aaien.

U nam geen goedgeschreven woorden in de mond,
had geen zorgvuldig gezicht - hoe,
als wij u niet zagen heeft u geleefd?

Hield u zich ergens voor iemand verstopt?
Leek het voor u andersom - raakten wij weg
zolang u geen deel had aan ons?

U kunt niet meer weggaan zoals u hier kwam,
in het donker, als een geheim. Blijft u
zo zitten dan zoomen wij in.

Dit is uw kans om aanwezig te zijn.
...

So you've lived in secret, were born
underground, have never been in the picture.

So you lived in places where no one came to look,
no dog roamed desolately, nose close to the ground,
you were never tempted to
stroke anyone in full view.

You didn't utter any well-turned phrases,
did not show a careful face - how,
if we did not see you, did you live?

Were you hiding from someone somewhere?
Did you see it the other way round - did we vanish
as long as you had no part in us?

You can't leave the way you arrived,
in the dark, as a secret. Sit as
you are, and we will zoom in.

This is your chance to be present.
...

In één dag kun je alles doen: verliefd worden op een man,
jezelf meerdere malen toe- en uitlachen, nadenken over
de witheid van je gebit, je gezicht bestuderen
alsof je hem bent en opkijkt en jou ziet.

Je kunt je lelijk vinden of niet en mee uit vragen
(ergens kussen, tegelijkertijd nuchter blijven),
vergeeflijk zijn naar rondjes die je uitdenkt
- waar hij woont, werkt, waar hij drinkt -
jezelf toespreken omtrent mogelijke,
nog te vormen onverschilligheid.

Je kunt spijt krijgen van de dag van de man
van de spijt waar je verliefd op werd.

Je kunt bedenken: er zit niets anders op
dan deze tot één dag teruggebrachte
vals afgelegde eeuwigheid.
...

In one day you can do it all: fall in love with a man,
smile and scoff at yourself several times, reflect on
the whiteness of your teeth, study your face
as if you're him and look up and see you.

You may find yourself ugly or not and ask yourself out
(kiss somewhere, though at the same time keep your head),
be forgiving towards the circuits you devise
- where he lives, works, where he drinks -
lecture yourself on possible,
as yet inchoate indifference.

You may come to regret the day the man
the regret you fell in love with.

It may occur to you: there's no alternative
to this phonily traversed eternity,
reduced to a single day.
...

Zoals je jezelf op een foto waarop je ruggelings staat afgebeeld
herkent maar omdat het onnatuurlijk blijft
liever niet meer bent - zo is de ander

precies zoals je zelf al denkt: het is niet goed teveel te weten,
geheimen tekenen verstand, geven iets om handen.

Leg tussen jezelf / de ander een diepe zee en verf je haren,
hou je onhoorbaar voor elke poging tot elkaar, verzet je
tegen nadering met rotsvast uitgesproken namen.

Geef volle ruchtbaarheid en ga een oorlog aan, wees
te allen tijde onveranderbaar. Val met niemand samen.
...

Just as in a photograph in which you're seen from behind
you recognise yourself but because it's unnatural
would rather not be there - so the other

is just as you already think: it's not good to know too much,
secrets symbols reason give you something to do.

Place between yourself/the other a deep sea and dye your hair,
stay inaudible for each attempt at rapprochement, resist
approaches with loud names as unyielding as stone.

Make it fully public and embark upon a war, be
at all times immutable. Don't coincide, be alone.
...

Door het dempen van de telefoon klonk je stem
nog zachter dan je zelf graag bent,
nadoet, pretendeert te zijn.

Ach, maanden lang, zei jij, die blinde twijfel
je te bellen. Jij was er evenmin als ik
die nacht geheel toevallig bij.

Stilte. Ik schat de woedende verbetenheid
waarmee je mijn lichaam terug vindt
en het daar heen draagt, toe sleept.

Als het moet, zei jij, bel ik je morgen weer.
Jij schermt wat met een leegte die zich
eenvoudig laat ontwrichten.

Leg me naast je neer. Soms droom ik
nog kinderen van je, spelenderwijs.
Mooie, betraande gezichten.
...

The muffling telephone made your voice
even softer than you like to be,
copy, aspire to be.

Oh, for months, you said, those blind doubts
about ringing you. Neither you nor I
was there wholly by chance that night.

Silence. I assess the furious doggedness
with which you rediscover my body
and carry it, drag it there.

If need be, you said, I'll call again tomorrow.
You waffle a bit about an emptiness that's
easily sent awry.

Lay me next to you. Sometimes I still
dream of children of yours, as in a game.
Beautiful faces that cry.
...

Geen vader of moeder om ons uit de bomen te halen
voor eten of slaap, de klimrijkste zomer in jaren.

Ik wilde geen staart, scheurde jurken aan flarden,
raakte met haren in takken verward - jij haalde
een schaar en ik werd een soldaat maar
het zwaard was zo zwaar en het schild
kreeg ik niet van de grond.

Je schreeuwde me hoger - ik klom dus en klom.
Warmte trok in de bomen, tot diep in de nacht
lag jij als een dier op de onderste tak.

Er konden geen leeuwen of moordenaars komen.
Ik hield, voor een meisje, uitstekend de wacht.
...

No father or mother to get us down from the trees
for food or sleep, the most climbing-packed summer for years.

No ponytail for me, I tore dresses to shreds,
got my hair tangled in branches - you fetched
scissors and I became a soldier but
the sword was too heavy and I couldn't
lift the shield off the ground.

You shouted, urging me higher - so I climbed and climbed.
Warmth permeated the trees, deep into the night
you lay like an animal on the bottom branch.

No lions or murderers could come.
For a girl, on watch I had excellent sight.
...