Παν Poem by Odysseas Zervos

δεν τελειώνω όταν ο θάνατος αρχίζει
αιωρούμαι στο δικό σας το κενό
όσο κι αν πέφτω σηκώνομαι, ελπίζω
δε με λεκιάζει η βρωμιά, ξαναπετώ


με νεραϊδόσκονη το ψεύδος ομορφαίνω
σαν ένα μύθο που τον ήξερες καιρό
ζόρικη αλήθεια αυτό που λέμε πεπρωμένο
αν πιεστώ, θα κρυφτώ, θα εμφανιστώ



από τη χώρα του 'ποτέ' δεν φεύγω εγώ
πόλεμος αιώνων για της μαμάς το μυστικό

παιδιά Αγάπης ποτέ ξεχασμένα
Όλους μας πάει η καρδιά τους στο Ένα... στο παν