με τρομάζουν οι ανθρώποι
τρόποι, δεν έμειναν τρόποι
εκεί που φίλοι μου δηλώνουν
νύχια δόντια με δαγκώνουν
έχω τόσα να τους δώσω
τα κομμάτια μου να σώσω
και το σώμα μου να γδάρουν
πλήρη θάνατο, θα πάρουν;
κάθε δάκρυ σου σκουπίζω
ξένο λόγο δεν ορίζω
ανακούφιση, στοργή
να πορεύεται η ψυχή
το δικό μου δάκρυ αφήνω
μες τα χείλη καταπίνω
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem