σήμερα που κ οι εργαζόμενοι πινάνε
οι δοξαριές σου τοξεύουν την καρδιά
πρόσφυγας νέας γενιάς αλλά θυμάμαι
η μελωδία σου το σώμα διαπερνά
ήρθαμε εδώ διωγμένοι, με ελπίδα
και μια λεπίδα να γυρνά στα σωθικά
πατρίδα άρχοντες μας είχες βασιλιάδες
κι εδώ περίσσιοι, βουτηγμένοι στη βρωμιά
τώρα από πρόσφυγας έχω γίνει μετανάστης
πάλι με διώξαν μα δεν το λένε τα χαρτιά
δεν πέφτει δάκρυ με καημό πια δεν κοιμάμαι
ήρθα απ' τον Πόντο με ελεύθερη Καρδιά
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem