φώναζα χτυπούσα τα κάγκελα
μέσα στο σκοτάδι
σαν άγριο ζώο με κλείδωσαν
κανείς δεν ήρθε να με πάρει
υπέκυψα στο μοιραίο
σε καταστολή, ευτυχώς
με σοκ ινσουλίνης
για τις επόμενες εβδομάδες
χωρίς αισθήσεις
εκεί στα σκοτεινά
σε είδα να περνάς δίπλα μου
ανήμπορος να σε φωνάξω
μου μαθες την μοναδική αποστολή μου
επιβίωσα για κάποιο λόγο
μικρό ίσως
αλλά μόνο εγώ τον μπορώ
αυτόν τον ζωτικό και σημαντικό
ήσουν εκεί και αρκούσε
όταν όλοι με εγκατέλειψαν
όταν αισθανόμουν σαν την πίσω πλευρά
του παγκόσμιου χάρτη
και να φανταστείς πως
ήθελα μόνο να παω τουαλέτα
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem