ζείς στα άκρα
υπερθετικά
με φόρα πέφτεις
σε λεπίδας κοψιά
πονάς, ματώνεις
λυτρωτικά
με κάφτρες σημαδεύεις
της γης ομορφιά
η γραφίδα σου μεταφράζει
τη σιωπή
αχαλίνωτη, δύσκολη
υψηλή
μελωδίες ευωδιάζει
κάθε φιλί
σφιχτή η ρόγα σου
θήλασε
αθήλαστα μωρά
στο στήθος τ΄ακούμπησες
να νιώσουν καρδιά
και πρασινίζεις σαν χόρτο
και κοκκινίζεις σαν Ήλιος
και δεν μπορείς να λησμνονήσεις
του Έρωτα το βασίλειο
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem