Φύση
συγγενής εξ΄αίματος
την βρήκαμε
δεν αποποιείται
ομοούσια
μας συναισθάνεται
με την θλίψη μαραίνεται
με την χαρά λάμπει
στην έρημο σοφίζεται
με δέντρα αγκαλιάζει
στα σπλάχνα της μας καρτερεί
σε ευτελισμό βροντάει
μες στην ψυχή φυσάει
με έρωτα δημιουργεί
κι αν κόντρα την πηγαίνουμε
ποτέ δε μας γεννάει
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem