~έξοδος Της Αλήθειας~ Poem by Odysseas Zervos

ήμουν παιδί όταν έγραψα τον πρώτο μου στίχο
τότε πέταξα τα ρολόγια κι έχασα τα ημερολόγια
κατάλαβα το πέρασμα στην αιώνια εποχή
έμαθα να δίνω άδολα γάλα και αίμα από τον ιδρώτα μου
παροχές που ευεργετικώς, δεν κληρονόμησα
αλλά κληροδότησα με Αγάπη σε όλους: παιδιά και αδέρφια
σε έναν κόσμο καθόλα ψεύτικο
πότισα τα κυκλάμινα στις ταπετσαρίες
προσευχήθηκα στον ουρανό του ταβανιού
ενοχλήθηκα από τα ψηφιακά τζιτζίκια
ώσπου με βρήκατε κρεμασμένο ανάμεσά σας
εσείς βαλσαμωμένοι… με εξέλιξη όση τα νύχια των νεκρών
δεν με αντέξατε αλλά δεν σας μίσησα… έφυγα