εν αγνοία σου κοιτώ τα μυστικά Σου
δίχως πρόθεση την καρδιά Σου κρατώ
με τρυφεράδα γαλήνια τη θερμαίνω
σαν να ήμουν Αυτής δημιουργός
χώρισες από ελπίδες κι όνειρα
μα πονώ ως υπαίτιος εγώ
είναι αγνά της ψυχής Σου τα χρώματα
είναι χωμάτινος της καρδιάς ο καημός
ανέβασέ με ισάξιος να γίνω
αδερφός μιας ζωής, καρδιακός
συγχώρεσέ με στο παλτό να χωρέσω
κρυώνω στη μοναξιά μου γυμνός
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem