μια μάινα μου θύμισε να ζήσω
είχα περίστροφο επάνω στο τραπέζι
στη θλίψη είμαι ένας, στο γέλιο δύο
την ρούμπα όμως άφησα στη μέση
έδεσα ανέλπιστα ο εργένης με τη μάνα
μια μέρα αρκούσε για χαρά με ουσία
στα εμβατήρια τρέχαν οι άλλοι για ευτυχία
κι εμείς γιορτάζαμε με του έρωτα τα κράνα
ήπιαμε μόνο της κλεψύδρας μια στάλα
κι αυτή αρκούσε να διπλώσουμε σεντόνι
με άλλο θάρρος διαβήκαμε τη σκάλα
ρουτίνας μέρα, πια, με τόλμη ξημερώνει
[Εμπνευση από την ταινία «ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ»του Ettore Scola ]
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem