Διώξε Ψυχή τα απόνερα
Μας έπνιξε η βροχή Σου
Ρίξε έναν ήλιο στην προβιά
Να εξατμιστεί μαζί του
Σε αγκάλιασαν τα μάτια μας
Σε ‘νιωσαν τα κορμιά μας
Φύση σοφή η ομίχλη Σου
Ειν' τα παράπονά μας
Ανέβηκαν ως την κορφή
Του πιο ψηλού βουνού Σου
Γίναν ουράνια σύννεφα
Να βλέπω τους καημούς μου
Έτσι τηρώ από μακριά
Δικές μου τραγωδίες
Μ' όλο καθάριο το κορμί
Είναι σαν κωμωδίες
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
Πολύ καλοοοοοοό! Στη λίστα μου!