ମହାତ୍ମ୍ୟ Poem by Gajanan Mishra

ସେଇ ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା
ଗଜାନନ ମିଶ୍ର

ଖସିବି ଖସିବି ହେଉଛି,
ଖସୁ ନି,
ସେଇ ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା।

ଖସିଲେ ଯେ କିଛି
ଲାଭ ହେବ ମୋର
ଏମିତି ବି ତ ନାଇଁ।

ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା ଉପରେ
ସଭିଙ୍କର ନଜର
ପଡୁଛି ଅବଶ୍ଯ ।

ଲଟକି ରହିଛି,
ଆହୁରି ରଖିଛି ଇଚ୍ଛା
ରହନ୍ତା ରହିଥାନ୍ତା
ଏମିତି!

ଧନ୍ୟ କହିବ ଗଛକୁ।
ଏତେ ବାତ୍ୟା ପବନ
ଆଉ ହେଲା ବର୍ଷା ବି।
ଧରିଲା ନି ଖସିବାର ନାଁ।

କେତେ ଘର ଭାଜିଲା,
କେତେ କଣ ଗଛ
ନ ଭାଙ୍ଗିଲା
ନ ଉପୁଡିଲା! !
ମନ୍ଦିରର ନେତ ବି
କାହିଁ କୁଆଡେ ପଳେଇଲା!

ସେଇ ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା
ସେମିତି ସେଇଠି ପୂର୍ବପରି
କେତେମତେ ବେସୁରା
ଗାଇ ଚାଲିଥିଲା ଗୀତ।
ଆଉ ସେ ଗୀତରେ
ଝରି ଯାଉଥିଲା କେତେ
ବ୍ୟଥା କେତେ ବେଦନା।

ସେଇ ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା,
ହଁ, ସେଇ ନଡିଆ ବାହୁଙ୍ଗା
ତଥାପି ଅଛି ସେଇଠି
ଯେମିତି ଥିଲା,
ଥିବା ନ ଥିବାରେ
ଫରକ ପଡୁ ନ ଥିଲା
କାହାରି ଯଦିଓ।

କଣ କରୁଥିଲା ସେଇଠି ଅଲଝି?
ଦିନ ଯାଇ ଆସୁଥିଲା ରାତି,
କେହି ପାରୁ ନ ଥିଲା ବୁଝି।

ତପୋବନ, ଟିଟିଲାଗଡ, ବଲାଙ୍ଗିର
8/5/2019