Στη Ζωή Αμαρτωλοί Poem by Konstantinos Ntzounis

Μαζευόμασταν οι φίλοι
σε μικρά καφέ και μπαρ
κάθε μέρα και πιο λίγοι
πάντα γύρω στις εφτά

Κάποιου ο έρωτας είχε φύγει
κάποιος ήθελε λεφτά
κι όσοι είχαμε απομείνει
ζούσαμε με δανεικά

Η ζωή μας τυραννούσε
η δουλειά ήταν σκλαβιά
και κανείς μας δεν ρωτούσε
αν κάποιος τον αγαπά

Τέτοιοι ήτανε οι άνθρωποι
τέτοια και η εποχή
στη ψυχή ήμασταν άγγελοι
στη ζωή αμαρτωλοί

Το τσιγάρο καίει στα χείλη
για να ξεχνάει το μυαλό
κι οι καλές στιγμές στη μνήμη
θόλωναν απ'τον καπνό

Σαν ερχότανε το βράδυ
πάντα μελαγχολικό
η ελπίδα στο σκοτάδι
έφευγε με βήμα αργό