BEGANE GROND Poem by Roni Margulies

Sevecen bir sesle, inip çıkarken
konuşuyor bizim asansör benimle.
"Geldik, inebilirsin şimdi" diyor.
Tek tek katları sayıyor geçerken.
Nerede olduğumu biliyorum hep.

Yabancısı olduğum bu kentte ama
bilinmedik caddelere çıkacağımda,
"Begane grond" diyor aşağı varınca,
endişeliymiş gibime geliyor sesi biraz,
"Tamam," diyor galiba, "işte dünya,

aç kapıyı, çık. Rahat olsun için,
herkes senin kadar yabancı buralarda.
Yerlisi değildir hiç kimse hiçbir yerin."