De Natuurlijke Vijand. Poem by Xander Hendriks

Bruggen metamorfoseren zich als een poreus elastiekje
Elke boom ontpopt zich als luciferstokje
Lage en hoge gebouwen veranderen in kaartenhuizen
Intens en energiek
Even zijn we niet meer de baas
Vluchten is zinloos
Erger dan dit kan toch bijna niet

In één onverwacht en desastreus moment
Nadert de grote angst en grootste vijand van de mens

Machteloosheid
Onterecht en tranen producerend
Tot het moment dat de rust wederkeert
Hoe wreed de natuurlijke vijand ook toesloeg
Elke keer krabbelt Moeder Aarde zich weer op
Rapen we zelf ons leventje weer bij elkaar

Elke keer zal zij ons ook weer hoop geven
Als we die hoop van haar in ons eigen hart opnemen
Rest ons alleen nog om samen met elkaar de draad weer op te pakken
Treurend om wat we hebben verloren, maar trots op wat we nog hebben
Hier, nu en in de toekomst, samen met elkaar.