DEIREADH NA LÍNE Poem by Louis De Paor

Ní raghaidh sé ort níos mó,
an gúna scoilte dlúthlecraiceann
a bheachtaigh, dar leat,
aistriú do cholainne néata
go dtí a cló cruinn lánbhaineann;
ní raghaidh sé ort níos mó.

Líonann an leoithne a chruth tréigthe
ar an líne scaoilte lasmuigh,
aimsíonn cuair agus ingir
ná baineann led chabhail tréasach níos mó
ó d'iompaigh isteach is amach id choinne
nuair a scar mar a bheadh cnáimhín súgach éin
cuas na gcnámh féd choim.

Tá sciorta fada fairsing
ag slaparnach led cholpaí ata
is giorranáil sa teas neamhchoiteann ort;
scaoileann tú cnaipe in uachtar do bhlúis
mar a bheadh béal úr in aice do chín
ag diúl an mhaith ón aer máguaird,
ag alpadh do chandam ocsaigine.

Ólann tú uisce
amhail is gurb shin é anois
do dhúil is gur bheag leat
mil a shú tré phóireanna leata do chnis;
tá t'aire chomh caol le hinchinn éisc órga
a dhearmadann iontais a chruinne gloine
le gach buille dá eireaball.

Le gach cor de chois is láimh,
dearmadann tú, is dóigh liom,
gur ann dom, ag snámh leat
tré leamhaer na cisteanach
mar a bheadh bairillí ola
sa tslí ort. Is an corp mar ghéis
im cheann dar thug mo chroí

a ghean síoraí, ní chuirfidh tú
ort níos mó, aintiarnas mo shúl
a leag crios caol crua ar do ghéaga móra,
chomh dlúth le nasc is cuing an phósta,
ní chuirfidh tú ort arís,
ní ligfidh tú ort níos mó.