लोरी गाइदेऊ, मेरी माया Poem by Don Subba

गाइदेऊ लोरी, मेरी सुन्दरी,
तिम्रो मायाले उज्यालो भो जिन्दगी।
दिन ढल्दै जाँदा, साँझ पर्दै जाँदा,
मनका कुरा राखूँ तिम्रै अँगालोमा।

मसँग बाँकी छ माया दिनलाई,
मुटुका कुरा तिमीलाई सुनाउनलाई।
हराएको यो मनको कुनामा,
तिमी नै हौ फेरि फूल्ने बहाना।

जीवनको बाटो कहाँ सरल हुन्छ र,
कहिले घाम, कहिले बादल हुन्छ।
दुःखको बतासले मन छोइरहँदा,
तिम्रो मायामै मन फेरि बाँच्न खोज्छ।

लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
थाकेको यो मन सुताइदेऊ।
आँखाभरि आँसु भए पनि,
तिम्रो काखमा हराइदेऊ।
बादलझैँ उडिगए ती दिनहरू,
फेरि फर्केर नआए पनि—
लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
मुटुलाई फेरि हँसाइदेऊ।

हिजोको त्यो सपना सुनाइदेऊ,
जब संसार आफ्नै जस्तो थियो।
बतासले पातहरू छोएर खेल्दा,
रात पनि कति मीठो हुन्थ्यो।

हिजो त हावासँगै उडेर गयो,
समयले सबै कुरा टाढा लग्यो।
तर माया र सपना कहाँ मर्छ र,
मन बाँचेपछि आशा कहाँ हराउँछ र?

जीवनको बाटो कहाँ सरल हुन्छ र,
कहिले घाम, कहिले बादल हुन्छ।
दुःखको बतासले मन छोइरहँदा,
तिम्रो मायामै मन फेरि बाँच्न खोज्छ।

लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
थाकेको यो मन सुताइदेऊ।
आँखाभरि आँसु भए पनि,
तिम्रो काखमा हराइदेऊ।
बादलझैँ उडिगए ती दिनहरू,
फेरि फर्केर नआए पनि—
लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
मुटुलाई फेरि हँसाइदेऊ।

अँध्यारोले रात लामो बनाए,
मेरो हात समाई बसिदेऊ।
टुटेका यी गीतका स्वरभित्र,
नरम बिहान बनी आइदेऊ।

उज्यालो कतै टाढा भए पनि,
त्यसैको बाटो पछ्याउनेछु।
तिम्रो हात मेरो हातमा हुँदा,
हराएको बाटो पनि भेट्टाउनेछु।

लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
थाकेको यो मन सुताइदेऊ।
आँखाभरि आँसु भए पनि,
तिम्रो काखमा हराइदेऊ।
बादलझैँ उडिगए ती दिनहरू,
फेरि फर्केर नआए पनि—
लोरी गाइदेऊ, मेरी माया,
मुटुलाई फेरि हँसाइदेऊ।

लोरी गाइदेऊ… मेरी माया…
थाकेको यो मन सुताइदेऊ…