Foto Poem by Erik Spinoy

Foto

Foto
na foto
na foto
na foto

van het gezicht
dat geen gezicht
meer is

een duizelingwekkend lange zit
met loep en scalpel
bij een bloederige knie

zo schrans ik (zoals eens
de dichter schreef) op het feest
van bot en spier en pees.

Kan ik het helpen soms?

Het zit me in het bloed
komt van mijn pa en die
zijn pa maar is toch niet
wat in zijn goedertierenheid
die lieve paps vaak rozig
dromend voor zijn schat
zag weggelegd.

Talent of aanleg?
Een geval veeleer, typerend
van een zegen die
in vloek veranderd is.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success