Sapagkat Tayo Ay Tao Lamang Poem by Minerva Agriam

Luha na walang hanggang,
Papatak ng walang katapusan;
Di man inaasahan, dumarating nalang.
Maisantabi ba ang mga pangangailangan,
Pumapasok sa kaibuturan ng sangkalibutan?

Ang tao kung nagigipit natataranta;
Gumagawa ng kung anong mga bagay,
Maisalba lang ang sarili sa kagipitan;
At sana man lang ay mabasbasan.

Kapag lahat na pangangailangan nariyan;
Masaya at marangya ang kapaligiran.
Naging pabaya at di nakikita ang iba
Na nangangailangan at lumuluha din.

Sapagkat tayo ay tao lamang;
Minsan nakakalimutan ang tama sa mali.
Gumagawa ng mga bagay mabawasan lang
Ang pagkabagot at masakit na



(4/12/05. 6: 15 p.m)